Teledysk, który został zrealizowany przy pomocy kostek k6.
Fujiya & Miyagi Ankle Injuries - The best bloopers are here
Z naszym hobby ma do czynienia tylko tyle, że są w nim kostki ;)
Na linka trafiłem na stronie The Spiel - jednego z kilku podcastów o grach, których słucham regularnie. Filmik wywarł na mnie tak duże wrażenie, że postanowiłem się nim z wami podzielić, zwłaszcza dlatego, że nie wszyscy słuchają The Spiel :)
Istnieją co najmniej trzy powody, które pchnęły mnie do napisania poniższej recenzji. Po pierwsze recenzji gier dla dzieci nadal jest mało. Po drugie Serpentina to niezwykle udana gra. Po trzecie, przez wiele tygodni była to ulubiona gra Joasi.
drugiej ułatwia ich podnoszenie. Ponieważ gra jest przeznaczona dla małych dzieci, które jeszcze nie mają odpowiednio wykształconych zdolności manualnych takich jak tasowanie kart, czy rozsunięcie kart na ręce w postaci klasycznego „wachlarzyka”, to całość została zaprojektowana w taki sposób, aby rozgrywka nie nastręczała żadnej trudności.
Jeżeli któremuś z graczy uda się zakończyć węża dokładając do niego brakującą głowę lub ogon, to zbiera wszystkie karty wchodzące w jego skład i odkryte układa przed sobą w formie stosu.Dzisiaj mamy dla was niespodziankę obiecaną przy okazji artykułu o Rigorze Mortisie - komiks z Rigorem w roli głównej!
Dzisiaj ciąg dalszy pogaduch w których odkrywamy w co tak naprawdę lubią grać nasze dr(u)ogie "połówki" :)
[...]
Ostatnio opisywałem firmę Mad4Gamestyle, która była odpowiedzialna m.in. za przygotowanie oprawy graficznej do gry Kragmortha. Dzisiejszy wpis poświęciłem postaci Rigora Mortisa, mrocznego pana, któremu gobliny zakłócają spokój. Wbrew pozorom nie jest to byle ktoś… 
Rigor Mortis po raz pierwszy zagościł w grze karcianej w 2005 roku. Stał się on postacią drugoplanową gry „Si, Oscuro Signore!” (Tak jest Mroczny Panie), w którą wciela się jeden z graczy. Pozostali gracze pełnią rolę goblinów, którzy zgromadzili się u stóp swojego władcy, aby wyjaśnić dlaczegóż to kolejna powierzona im misja zakończyła się fiaskiem. Gracze, chcąc uniknąć kar, jakie przygotował dla nich Rigor starają się zrzucić winę na przeciwników. W tym właśnie celu zagrywają karty potwierdzające ich tezę lub zrzucające winę na innych.
W tym samym roku Rigor Mortis oraz wszystkie postaci z jego komiksu zostały przeniesione w świat gry MiniMonFa – dwuosobowej niekolekcjonerskiej karcianki, w której celem graczy jest zabezpieczenie się przed atakami bohaterów, którzy szturmują ich lochy.
W tym roku, jednocześnie w 7 krajach, miała miejsce premiera gry Kragmortha. Poniżej prezentujemy Wam pierwotne wersje rysunków Rigora i goblinów, które w ostatecznej wersji zostały zastąpione innymi.
Większość graczy zwraca uwagę na szatę graficzną gier. Jednakże na ogół ich zainteresowanie kończy się na ocenie jej w kategoriach ładna/brzydka/ujdzie. Wielu graczom znane są takie osobistości jak Michael Menzel czy Franz Vohwinkel, ale już o wiele mnie osób kojarzy Czerne. Dzisiaj chciałem przedstawić firmę, która jest praktycznie nieznana w naszym kraju.
- przygotowanie w 2005 szaty graficznej Il Principe wydanej pierwotnie przez wydawnictwo Mind the Move
Jeżeli chodzi o teraźniejszość i przyszłość, Mad4games pracuje obecnie nad 3 projektami, jednak na razie nie mogą zdradzać żadnych szczegółów, ponieważ są związani umowami o zachowaniu tajemnicy.
Dzisiaj pora na drugi wpis z serii „Znalezione na Allegro”, w którym opisujemy gry nabyte za pośrednictwem popularnego portalu aukcyjnego. Tym razem chciałem zaprezentować grę Pentago, która jest stosunkowo nowym nabytkiem, ponieważ kupiłem ją niecałe 2 tygodnie temu. Grą tą interesowałem się już od jakiegoś czasu, ale tak jak w przypadku opisywanego ostatnim razem Traxa, od zakupu odstraszały mnie koszty sprowadzenia do Polski pojedynczego egzemplarza gry.
O co biega
Wrażenia z rozgrywki
Narodziny gry planszowej mogą czasami mieć zaskakujące korzenie!
miał możliwości dołożenia własnych elementów. Rozgrywkę wygrywa gracz, któremu udało się zagrać wszystkie własne elementy. W nagrodę zdobywa 15 punktów. Gdy ostatnim jego zagranym elementem był pojedynczy kwadrat (najłatwiejszy do zagrania element) to jako bonus dostaje jeszcze 5 punktów. Pozostali gracze otrzymują po 1 ujemnym punkcie za każdy pojedynczy kwadrat w niezagranym elemencie.
Chociaż w wersję standardową można grać w dwóch graczy, to ja jednak do takiej rozgrywki zdecydowanie polecam wersję Blokus Duo (zwaną również Travel) jako adresowaną specjalnie dla rozgrywki dwuosobowej. Odpada wtedy problem prowadzenia rozgrywki dwoma kolorami przez jednego gracza, a nadaje się ona znakomicie już dla pięciolatków.
Kilka dni temu, na Planshow (cotygodniowe krakowskie spotkania z grami, odbywające się w pubie Śródziemie) spotkałem Wojtka, znanego także jako Wc. Spotkanie było to o tyle istotne, że z WC znamy się stosunkowo długo, ale jedynie przez sieć i to była pierwsza okazja na spotkanie się na żywo i co za tym idzie – zagranie.W pewnym momencie wieczoru, po zakończeniu jednej z partii, zastanawialiśmy się w co gramy. Wtedy Wojtek zaproponował Pita, na co wszyscy zgodzili się, głównie z chęci poznania nowego tytułu (większość grających o Picie nie słyszała, a mnie obiło się to i owo). Wtedy Wojtek wyjął z torby karciankę, która od dawna jest dostępna na polskim rynku. Zaraz podniosły się głosy, że to przecież nie Pit! Wojtek spokojnie jednak przystąpił do tłumaczenia zasad…
W grze występują karty w kilku kolorach, a liczba kolorów jest równa liczbie graczy. W każdym kolorze jest dokładnie 9 kart. Na początku rozgrywki wszystkie karty się tasuje i rozdaje po 9 każdemu z grających. Celem gry jest zebranie 9 kart jednego koloru.
Jak się to robi? – poprzez wymiany. Gracze mogą wymieniać się pomiędzy sobą kartami, a liczba kart jakie oddajemy musi być równa liczbie kart które otrzymujemy. Na tej zasadzie wymienia się jedną kartę na jedną, dwie na dwie itd. Ponadto, podczas wymieniania się obowiązuje zasada, że jeżeli oddajemy więcej niż jedną kartę (dwie, trzy), to wszystkie karty muszą być jednego koloru – nie wolno składać mieszanek z różnych kolorów. Pikanterii dodaje fakt, że karty wymienia się bez pokazywania przeciwnikom co się oddaje, a przeciwnicy nie pokazują nam tego co oferują.
No i co w tym fajnego? Nie dość, że nie wolno mi dawać za jednym zamachem różnych kart, to jeszcze nie wiem co dostanę…
Otóż jest pewien drobny szczegół – gra nie ma tur, a wszystkie wymiany odbywają się w czasie rzeczywistym. Partia wygląda jak scena z giełdy, a gracze przekrzykują się na zasadzie:
JEDNA! DAM DWIE! DAM JEDNĄ! TRZY! TRZY! TRZY! KTO CHCE CZTERY?...
Gracz, który jako pierwszy zdobędzie dziewięć kart jednego koloru zatrzymuje ten chaos krzycząc STOP!
Po pierwszej partii jednak najlepsza sytuacja nastąpiła po zakończeniu wymian. Kiedy uciszyliśmy się, okazało się, że w pubie panuje prawie grobowa cisza – rozejrzeliśmy się wokoło i okazało się, że wszyscy są w nas wpatrzeni i na twarzach mają dość zdziwiony wyraz twarzy… „W co ci wariaci grają??”.
Tego wieczoru rozegraliśmy pięć partii, ale potem ludzie się już tak na nas nie patrzyli ;)
Zapewne chcielibyście się dowiedzieć przy pomocy jakiej to karcianki można zagrać w Pita? Otóż jest to znane wielu
Coloretto!
Talia do tej gry zawiera 7 kolorów, a każdy z nich składa się z 9 kart. Jak do tego dołączymy karty „+
Tak naprawdę Pit w tej wersji jest dość mocno uproszczony. W oryginalnym wydaniu poszczególne rodzaje kart (kolory) mają różne wartości, za zebranie kart dostaje się punkty, a przeciwnicy tracą punkty za karty jakie mają na ręce. Do tego w zestawie znajduje się dzwonek, w który służy do oznaczania, że zdobyło się zestaw. Zasady te bardzo łatwo przenieść do wersji granej przy pomocy Coloretto – ustalamy wartości poszczególnych kolorów, a gracze, którzy nie zdołali ułożyć zestawu tracą punkty w zależności od tego ile różnych kolorów mają na ręce. Jednak granie bez punktacji jest na tyle pasjonujące, że nie ma chyba sensu tworzyć sztucznej punktacji.
Jeżeli komuś wybitnie zależy na dzwonku, może kupić sobie grę Halli Galli, ponieważ jej częścią jest dzwonek podobny do tego jakiego używa się w Picie. Tylko po co, skoro każdy ma gardło ;)
Bardzo cieszę się, że WC pokazał nam, że przy pomocy talii do Coloretto można zagrać w całkiem inną, niezwykle szaloną grę. Dotychczas wstrzymywałem się z zakupem Coloretto, ale argument, że można przy jego pomocy zagrać w Pita przeważył szalę. Co więcej – już wiem co zabiorę w tym roku na wyprawę na grunwaldzkie pola…
Nadesłał: Woody
egipskim bogom. Obudźmy Trygława, Peruna, Swarożyca, Świętowita, Kupałę. Pozwólmy odpocząć znękanej Troi, niech choć przez chwilę zalegnie cisza pod Hastings. Wspomnijmy księcia Racibora I, który przewodząc flocie 650 okrętów zwycięsko najechał potężną norweską twierdzę Konungahelę, dając dowód, że nie tylko Wikingowie łupili innych. Przypomnijmy sobie na planszy bitwę pod Cedynią lub na Psim Polu (albo szerzej kampanię niemieckiego króla Henryka V powstrzymaną przez Bolesława III Krzywoustego). Pamiętajmy, że wojny z Krzyżakami nie zaczęły się i nie skończyły na Grunwaldzie (to także choćby wojna trzynastoletnia i wspaniałe sukcesy kaperskich flot gdańskiej i elbląskiej). Wzywam niniejszym wszystkich polskich twórców – wskrzeszcie chwałę Słowian, albowiem cudze chwalicie, swego nie znacie!
Gry dla dzieci, z racji posiadania dwóch małych córek, są mi szczególnie bliskie. Ilekroć mam okazję zapoznania się z nową grą adresowaną dla przedszkolaków czynię to niezwykle chętnie. Wydatną pomoc w tym względzie niesie mi starsza z córek – prawie pięcioletnia Joasia.
Przyjrzyjmy się jednak samej grzej. „Leszczynowa zgraja” przeznaczona jest dla 3 - 6 graczy. Jej autorem jest Thilo Hutzler. Założeniem gry jest kształcenie u dzieci spostrzegawczości i pamięci. Rozgrywka jest niesłychanie prosta. Dysponujemy talią kart, które dokładnie tasujemy. Ponieważ czynność tasowania świetnie wyrabia zdolności manualne i uczy koordynacji ruchów to polecam, aby jak najczęściej robiły to nasze pociechy. Z racji tego, iż gra jest adresowana do dzieci od lat 4, to sama rozgrywka jest tak obmyślana, aby dzieci nie musiały trzymać kart w ręce i formować z nich klasycznego „wachlarza” (to dla większości z nich stanowi zbyt duże wyzwanie). Potasowane karty układamy w formie zakrytej talii na środku stołu. Gracze kolejno odkrywają karty układając je jedna na drugiej, tak aby tylko wierzchnia karta była widoczna. 36 kart przedstawia przysmaki wiewiórek (orzeszki laskowe, owoce jarzębiny, grzyby, szyszki). Zadaniem graczy jest zapamiętanie ich kolejności oraz liczby. Ponieważ na każdej karcie znajdują się dwa różne przysmaki istotne jest zachowanie właściwej orientacji karty przy odkładaniu jej na stos. Chodzi o to, żeby identyczne przysmaki leżały po tej samej stronie.16 pozostałych kart przedstawia wiewiórkę.
Gdy gracz odkryje kartę z wiewiórką zachowuje ją i ma prawo zebrać swoje przysmaki. Osoba ta informuje pozostałych graczy, jakie przysmaki zamierza zebrać. Na przykład mówi: „Zbieram orzeszki”. W tej sytuacji wszystkie odkryte w danej rundzie karty zostają rozłożone w takiej kolejności, w jakiej zostały odkryte. I gracz zabiera karty z obrazkami orzechów, ale tylko te, które leżą obok siebie po tej samej stronie karty. Pozostałe karty odpadają z gry. Teraz następny w kolejności gracz zaczyna formowanie nowego odkrytego stosu.
Z Tomahawkiem sytuacja jest dość specyficzna. Jest to prosta, dwuosobowa gra karciana opowiadająca o rywalizacji dwóch indiańskich plemion na różnych terenach łowieckich. Autorami gry są Bruno Cathala oraz Bruno Faidutti – osoby dobrze znane i cenione w branży gier, w związku z czym możnaby wnioskować, że gra będzie znana szerokiemu środowisku graczy. Tak się jednak nie stało, ponieważ, poza zeszłorocznymi targami w Essen, o grze niewiele było słychać i przeszła ona niezauważona. Jednakże my zwróciliśmy na nią uwagę i chcieliśmy ją dokładniej zaprezentować.
Karty terenów dzielą się na 3 rodzaje: lasy, równiny i góry. Odkryte zostają jedynie karty zagrane w górach i na równinach, a karty w lasach pozostają zakryte do czasu wyłożenia odpowiedniej liczby kart.
Podsumowanie
Wydawnictwo Trefl, które jest jednym z największych polskich wydawców gier planszowych, jest permanentnie pomijane przez wszystkie serwisy zajmujące się tematyką gier planszowych. Poniekąd może być to spowodowane tym, że ma ono w swojej ofercie gry adresowane głównie dla dzieci. Pomimo tego, warto przyjrzeć się produkcjom Trefla, ponieważ firma ta zaczęła w ostatnim czasie znacznie poszerzać swą ofertę.
Owoce tej współpracy widać już teraz. Pod koniec zeszłego roku zostały wydane między innymi gry: „Detektyw Kroko” (Roberto Fraga), „Leszczynowa Zgraja” oraz „Bananowy szał” (Thilo Huzler), oraz „Piraci” (Udo Peise). Wszystkie wymienione tutaj pozycje tworzą serię gier karcianych przeznaczonych dla dzieci, chociaż i „starzy wyjadacze” mogą się przy nich pobawić. (Dokładniejszy opis „Detektywa Kroko” na pewno znajdzie się za jakimś czas na naszym blogu). Wydane gry są jedynie początkiem serii – jeszcze w tym roku mają zostać wydane kolejne tytuły, a wśród nich „Krakton” Roberto Fragi, będący polską edycją gry „Cosmic Attack”.
Poza tym, Trefl podjął współpracę z agencją „White Castle” skupiającą przede wszystkim austriackich i niemieckich autorów gier. Pierwszym owocem tej współpracy jest gra karciana „Zakupy Barbie”, a pod koniec roku ma zostać wydana przestrzenna gra dla dzieci, którą Trefl planuje zaprezentować na targach w Essen.
Zespół kreatywny Trefla także nie śpi. Jeszcze w tym roku ma wyjść gra „Granie na ekranie, Skarb zakonu”.
To historia ukrytego w podziemiach starej gdańskiej biblioteki skarbu Krzyżackiego. By go zdobyć należy odnaleźć drogę w labiryncie - wskazują ją ukryte w książkach pytania. Udzielając dobrej odpowiedzi gracz ma prawo dostępu do kolejnych części labiryntu. Pytania i odpowiedzi są zawarte na płycie dvd (obrazowane zdjęciami bądź krótkimi filmami). W grze są również karty, które są pewnym elementem losowości, ale dzięki temu mogą zmienić całkowicie rozgrywkę...
Trefl nie wyklucza wydania w ciągu kolejnych lat następnych tytułów z serii „Granie na ekranie”.
Poza tym, w tym roku wydawnictwo skupiło się na grach licencyjnych (pod względem grafik). Są to przede wszystkim gry edukacyjne dla dzieci (dobieranki edukacyjne, memosy, planszowe gry edukacyjne) uczące podstawowej wiedzy o świecie typu: kolory, czy pory roku. Jedną z takich gier jest „Scooby Doo gdzie jesteś?” będąca zmodyfikowaną wersją klasycznego chińczyka, do którego dodano karty.
Na początek pora na pierwszy post z serii "Znalezione na Allegro". Tym tytułem będą sygnowane wpisy, których tematem będą gry nabyte za pośrednictwem popularnego serwisu aukcyjnego. Bardzo często można tam znaleźć gry stare, wyjątkowe i rzadkie. Warto o nich wspomnieć, ponieważ nie wszyscy mogą zdawać sobie sprawę z tego co można znaleźć w morzu aukcji.
Zdjęcie przedstawiające drugą edycję gry.
Sugerowana cena detaliczna gry ma wynieść ok 69zł. Jest to więcej niż cena egzemplarzy występujących na Allegro (aukcje zaczynają się od 10zł, a ja za swój egzemplarz zapłaciłem 45zł z przesyłką), ale należy pamiętać, że w niektórych sklepach można znaleźć gry po cenach niższych niż sugerowane ;).
Oficjalna strona gry: http://www.traxgame.com/
